Door Hans Hofmeijer-Boon

De laatste raadsvergadering voor het zomerreces, vorige week donderdag, ging over de Omgevingsvisie van Flevoland. Niet het meest opwindende onderwerp op het eerste gezicht, maar wel een belangrijk onderwerp. Want achter zo’n visie gaan keuzes schuil die bepalend zijn voor de toekomst van onze provincie. Hoe kijken we aan tegen landbouw, natuur, woningbouw, bereikbaarheid en economie? Welke ontwikkelingen stimuleren we en waar trekken we grenzen?

Het college had namens Dronten een zienswijze opgesteld op deze provinciale plannen. Vervolgens was het aan de raad om te beoordelen of die reactie recht deed aan de belangen van onze gemeente.

Dat bracht mij op een vraag die vaker terugkomt in de politiek: wat doe je als je het grotendeels eens bent met een voorstel, maar op een paar punten fundamenteel anders denkt? Wanneer worden verschillen van inzicht een kwestie van principes?

Voor GroenLinks-PvdA ging het daarbij onder andere over Lelystad Airport.

In de zienswijze werd geschreven dat de opening van Lelystad Airport een ‘positief vliegwieleffect zal hebben voor de vrijetijdseconomie’. Dat klinkt nogal stellig. Té stellig. Want de onderbouwing van die stelling is op zijn minst zeer beperkt. De economische beloften rond Lelystad Airport worden al jaren herhaald, maar hard bewijs voor substantiële positieve effecten is er niet. Veel ervan is meer gebaseerd op wensdenken dan op feiten.

Dat betekent niet dat er geen economische kansen zijn. Vast wel. Maar dat zijn bij lange na geen vanzelfsprekendheden. Juist daarom vind ik dat een overheid daar zorgvuldig mee moet omgaan. Zeker in een gemeente als de onze, pal onder de aanvliegroutes van het vliegveld. Daar horen ook vragen over geluidsoverlast, gezondheid, leefomgeving en klimaat een volwaardige plek te krijgen.

Voor mij raakt dat aan een belangrijk principe: beleid moet gebaseerd zijn op feiten en een eerlijke afweging van belangen, niet op verwachtingen die nog moeten worden waargemaakt.

Hier zien we heel duidelijk het verschil tussen GroenLinks-PvdA en het nieuwe rechtse college. Dat college kijkt eerst naar de economische kansen van een ontwikkeling. GroenLinks-PvdA kijkt naar het bredere plaatje: niet alleen wat een plan financieel oplevert, maar ook wat het betekent voor gezondheid, natuur, leefomgeving, sociale verbinding en de kansen van toekomstige generaties.

Een tweede punt in de zienswijze betrof het gebruik van gewasbeschermingsmiddelen.

De provincie spreekt de ambitie uit om dat gebruik fors terug te dringen. In de zienswijze van Dronten werd daar kritisch op gereageerd, omdat een goede nulmeting en duidelijke indicatoren nog ontbreken.

Ik begrijp die zorg. Natuurlijk moet beleid meetbaar zijn. Maar tegelijkertijd vraag ik me af wat eerst komt: de ambitie of het meetinstrument. Naar mijn overtuiging begint politiek met het bepalen van een richting. We weten dat de kwaliteit van ons water onder druk staat. We weten dat de biodiversiteit afneemt. We weten dat steeds meer inwoners zich zorgen maken over de invloed van bestrijdingsmiddelen op hun gezondheid en leefomgeving. Dan is het volgens mij helemaal niet vreemd om een stevige ambitie uit te spreken als provincie. Vervolgens moet je ervoor zorgen dat je goed kunt meten of die ambitie ook wordt gehaald.

Ook dat is voor mij een kwestie van principe. Eerst bepalen welke toekomst je nastreeft, daarna vaststellen hoe je meet of je daar ook daadwerkelijk komt.

Samen met de ChristenUnie, D66 en Dronten Sociaal hebben wij geprobeerd de zienswijze op deze punten aan te passen. Dat lukte helaas niet. De coalitiepartijen LD, CDA en VVD stemden tegen die aanpassing.

Wat mij vervolgens opviel, was dat de partijen die onze amendementen steunden daarna toch vóór de ongewijzigde zienswijze stemden. Dat is natuurlijk hun eigen keuze. Voor mijn fractie voelde dat echter ongemakkelijk. Als je vindt dat belangrijke onderdelen aanzienlijke verbetering nodig hebben en die verbetering komt er niet, hoe zwaar wegen je bezwaren dan eigenlijk?

Daar zit misschien wel de kern van politiek. Niet in de vraag waar je het over eens bent, maar in de vraag waar je bereid bent een grens te trekken. Met andere woorden: waar je principes liggen.

Daarom hebben wij uiteindelijk als enige partij tegen de zienswijze gestemd. Niet omdat het een slecht document was. Integendeel, op veel onderdelen konden we ons er prima in vinden. Maar soms kom je op een punt waarop je moet besluiten wat zwaarder weegt: de overeenkomsten of de verschillen. En soms vraagt dat om een keuze die misschien niet makkelijk is, maar die wel past bij je principes.

Tot slot nog even iets anders.

Dit is de laatste column van GroenLinks-PvdA Dronten. Na de zomervakantie gaan wij verder als PRO Dronten. Een nieuwe naam, een nieuw hoofdstuk maar vooral dezelfde ambitie om Dronten iedere dag een beetje beter te maken.

Waarom wij die stap zetten en wat dat betekent voor de toekomst, daar vertel ik na de zomer graag meer over. Hou onze socials in de gaten.

Voor nu wens ik iedereen een mooie zomer toe.

Foto: © De DronterReporter