Door Peter Duvekot

Zestig, zeventig jaar geleden lag hier nog water. Waar nu scholen staan, de supermarkt, en verderop de achtbanen van Walibi, was helemaal niets. Dronten is jong. Onze grond is drooggelegd en daarna bevolkt door pioniers die met een koffer en een dosis hoop van heinde en ver kwamen. Reken maar na: bijna elke Drontenaar heeft wel een vader, moeder, opa of overgrootouder die hier als nieuwkomer voet aan wal zette. Ergens anders vandaan komen is ongeveer het enige wat we hier állemaal gemeen hebben.

Zijn we dat vergeten?

Die vraag knelt nu de nieuwe coalitie de winteropvang bij Walibi stopzet. De reden: ’te weinig draagvlak’. Maar wat is draagvlak eigenlijk? Het is geen thermometer die je afleest, het is iets wat je als gemeenschap samen opbouwt. Wie roept dat het er niet is, duwt twijfelaars meteen in een hoek. Zo wordt een schroomvol ‘mwah’ opeens een hard ‘nee’, terwijl we juist het gesprek hadden moeten voeren.

Want niet iedereen die zwijgt, is tegen. En wie zich wel zorgen maakt (als er weer een groep onbekenden bij het station uit de bus stapt en over de Noord richting centrum loopt) verdient een eerlijk gesprek. Geen stempel. Juist dat zijn vaak de buren die altijd voor een ander klaarstaan, bij wie je dag en nacht kunt aankloppen. Zorgen over veiligheid, of over wat dit vraagt van een buurt, komen niet voort uit onwil. Wie wil helpen zonder zichzelf te verliezen is niet hard, maar eerlijk. Je kunt pas goed voor een ander zorgen als je ook goed voor jezelf en je dorp zorgt.

Natuurlijk: wie hier onderdak krijgt en dat misbruikt, wie overlast veroorzaakt of zich misdraagt, moet keihard worden aangepakt. Lik op stuk, zonder gezeur. Maar dat gaat om een enkeling. Verreweg de meesten zoeken gewoon een veilige plek en wat rust. Het is oneerlijk hen af te rekenen op het gedrag van die paar raddraaiers.

Daar heeft de gemeente steken laten vallen. Wat als we die onrust vanaf dag één serieus hadden genomen? Als er iemand lévensecht naast die bezorgde inwoner was gaan zitten, in plaats van het gevoel weg te wuiven? Vertrouwen dwing je niet af met een raadsbesluit. Dat groeit als je luistert, uitlegt en laat zien dat iemands zorg ertoe doet.

Tien lokale kerken en geloofsgemeenschappen sloegen de spijker op de kop toen ze schreven: “Elk mens is kostbaar, waardevol en geliefd.” Dat geldt voor wie op de vlucht is, en net zo goed voor de buurman die er ’s nachts van wakker ligt. Opvang is in de kern heel klein: een deur die niet op slot zit, en iemand die vraagt hoe het met je gaat.

Wie zelf ooit ergens opnieuw moest beginnen, weet wat een uitgestoken hand doet. Deze gemeente heeft ooit uit het niets een thuis gemaakt, buur voor buur. Dat kunnen we nog steeds.

“Dronten geeft je de ruimte”, zeggen we altijd trots. Zo’n belofte krijgt pas waarde op het moment dat het even schuurt. En het schuurt nu. Wij willen dat die deur deze winter openblijft, daar zijn we helder over. Maar een ja op papier is niet genoeg. De echte opgave is het eerlijke gesprek dat we erbij voeren, met alle zorgen erin, in plaats van het over te laten aan wie het hardst roept.

Voor wie hier aankomt. Zoals wij hier ooit allemaal zijn aangekomen.