Door Hans Hofmeijer-Boon

De afgelopen tijd gingen jongeren in verschillende Europese steden de straat op. In Parijs, Berlijn en Barcelona. Over woningnood, onzeker werk, slecht onderwijs en zorgen over het klimaat. Verschillende onderwerpen, maar eigenlijk draaide het overal om dezelfde vraag: krijgen wij het straks net zo goed als onze ouders, of misschien wel minder?

Die vraag bleef bij me hangen tijdens de behandeling van de begroting van Dronten.

Want ook hier is die onzekerheid voelbaar. Een betaalbaar huis vinden is voor jongeren en starters bepaald niet vanzelfsprekend. Gezinnen hebben moeite om rond te komen en wie zorg of ondersteuning nodig heeft, wil weten of die ook in de toekomst beschikbaar blijft.

Dronten is ooit opgebouwd door mensen die hier kansen zagen. Mensen die hun toekomst in deze polder wilden opbouwen. Dat idee moeten we vasthouden. Maar dat toekomstperspectief is niet voor iedereen meer zo vanzelfsprekend.

Natuurlijk wordt er in Dronten gebouwd en geïnvesteerd. Dat is nodig, want onze gemeente groeit. Maar ik vind dat we onszelf daarbij ook een andere vraag moeten stellen: wat hebben de mensen die hier wonen daar eigenlijk aan?

Want groeien is mooi, maar het moet niet alleen gaan over aantallen woningen en nieuwe inwoners. Het moet ook gaan over betaalbaarheid, goede voorzieningen en een gemeente waar je kunt blijven wonen, ook als je minder te besteden hebt.

Bij de begroting hebben we daar dan ook nadrukkelijk aandacht voor gevraagd. Samen met onder andere Dronten Sociaal dienen we een motie in om de ambities op het gebied van bestaanszekerheid niet naar beneden bij te stellen. Als we zeggen dat we armoede en schulden willen aanpakken, moeten we daar ook concrete verbeteringen tegenover zetten. Het kan toch niet zo zijn dat we tevreden zijn als de situatie over een paar jaar niet slechter is
geworden?

Ook over de zorg maken we ons zorgen. De voorzieningen binnen het Zorglandschap Wmo zijn voor 2027 geregeld, maar voor de jaren daarna ligt er nog geen besluit. De wethouder heeft aangegeven dat de evaluatie positief is en dat de raad wordt betrokken bij de toekomst ervan. Prima, maar dan moet die raad ook echt iets te kiezen hebben.

En dan is er nog die bezuiniging van 500.000 euro. Een halfjaar geleden hebben we al gezegd: neem geen bezuiniging op als je niet weet waarop je gaat bezuinigen. Inmiddels zijn we een halfjaar verder en staat het bedrag er nog steeds, zonder concrete invulling. Dat vinden wij geen zorgvuldige manier van begroten. Je kunt niet zomaar een half miljoen wegstrepen en pas later bedenken wat de gevolgen zijn.

Dat betekent niet dat we vinden dat alles maar geld mag kosten. Natuurlijk moet een gemeente keuzes maken. Maar die keuzes moeten wel duidelijk zijn. Zeker als ze gevolgen hebben voor inwoners.

Uiteindelijk gaat een begroting niet over miljoenen op papier. Het gaat over de vraag of iemand zijn huur kan betalen, of een jongere hier een woning kan vinden en of iemand die hulp nodig heeft daarop kan rekenen.

Ik gun de kinderen die hier nu opgroeien hetzelfde vertrouwen dat de generatie voor ons had. Het vertrouwen dat je hier iets kunt opbouwen en dat je toekomst niet kleiner hoeft te zijn dan die van je ouders.

Daar moeten we als gemeenteraad onze keuzes op blijven toetsen. Want Dronten mag dan best groter worden. Maar laten we vooral zorgen dat we er als samenleving niet op achteruitgaan.

Foto: © De DronterReporter